Moczenie nocne – leczenie.

Jeśli postępowanie wspomagające i motywujące, o którym pisałam w poprzednim poście, nie daje oczekiwanych efektów, lekarz może podjąć decyzję o zastosowaniu odpowiednich leków. W przypadku gdy moczenie nocne spowodowane jest niedoborem wazopresyny (hormonu, który odpowiada za zagęszczenie moczu), dochodzi do nadmiernego wydzielania moczu. Dziecko moczy się zwykle tylko raz – 3-4 godziny po zaśnięciu. Stosuje się wówczas desmopresynę. Jest ona substancją bardzo podobną do wazopresyny, choć jej działanie jest dłuższe i silniejsze. Zwiększa stężenie moczu i zmniejsza jego objętość. Dostępnym preparatem z tą substancją jest Minirin. Występuje on w postaci tabletek do połykania i formy podjęzykowej („melt”). W drugim przypadku tabletkę umieszcza się pod językiem i nie ma potrzeby popijania jej wodą. Zwykle leczenie rozpoczyna się od podania 120 µg/dobę, około godziny przed zaśnięciem, natomiast w przypadku tabletek do połykania, dawka początkowa to przeważnie 0,2 mg/dobę. Jeśli te ilości leku okażą się niewystarczające, można je podwoić. Leczenie desmopresyną jest leczeniem przerywanym. To znaczy, że po pewnym czasie, zwykle ok. 3 miesiącach, należy przerwać terapię, aby móc ocenić, czy wybrane leczenie jest skuteczne i czy dalej trzeba je kontynuować. Czasem lekarz może zalecić podawanie desmopresyny z jednoczesnym stosowaniem alarmu wybudzeniowego. Podczas stosowania powyższego leku u dzieci, mogą pojawić się działania niepożądane. Najczęściej jest to ból głowy, rzadziej ból brzucha, wymioty, nudności, chwiejność emocjonalna, zmęczenie. Sporadycznie obserwowana jest także senność, nadciśnienie, drażliwość, niepokój czy koszmary senne.

Kolejnym lekiem, który może być stosowany przy moczeniu nocnym jest oksybutynina. Jest ona zalecana jeśli przyczyną problemu są niepohamowane skurcze pęcherza. Dochodzi wówczas do nagłego wzrostu ciśnienia i bezwiednego oddania moczu. Dziecko moczy się wtedy nawet kilka razy w trakcie nocy. Oksybutynina znajduje się w takich preparatach jak Ditropan czy Driptane i działa rozkurczowo na mięśnie gładkie pęcherza moczowego. Dzięki temu rzadziej dochodzi do ich mimowolnych skurczów, zmniejsza się ich napięcie i w konsekwencji opóźnione zostaje uczucie parcia na pęcherz. Początkowo stosuje się zwykle 5 mg/dobę, przy czym dawkę można zwiększyć maksymalnie do 15 mg/dobę. O leczeniu oksybutyniną powinien zadecydować specjalista. Bardzo częstym działaniem niepożądanym przy tej substancji jest senność, zawroty, bóle głowy, niewyraźne widzenie, nudności, zaparcia, suchość w jamie ustnej, suchość skóry. Często dochodzi również do splątania, zmniejszenia wydzielania łez, zatrzymania moczu, biegunki. Rzadko natomiast pojawia się jadłowstręt, spadek apetytu, czy trudności w połykaniu.

U niektórych dzieci konieczne jest połączenie tych dwóch powyższych substancji i dopiero wówczas uzyskuje się pożądany efekt. W trakcie leczenia nie można zapominać o przestrzeganiu reżimu płynowego, o którym mowa była w poprzednim poście.


Źródła:

Charakterystyki wyżej wymienionych Produktów Leczniczych.

Wytyczne postępowania diagnostyczno-terapeutycznego z dzieckiem moczącym się w nocy, Warszawa 2012

Jobs, A. Jung, Moczenie nocne u dzieci – aktualnie obowiązujące definicje i standardy postępowania, 2014

https://www.drugbank.ca/drugs/DB00035

 



Kategorie:Moczenie nocne

Tagi: , , , , , , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogerów lubi to: