Antydepresanty w leczeniu depresji.

Leki przeciwdepresyjne pomagają w skutecznym leczeniu depresji. Aby jednak mogło się tak stać, lekarz musi postawić właściwą diagnozę. Dlatego, jeśli podejrzewasz u siebie lub kogoś z najbliższych depresję, nie wstydź się szukać pomocy. Mimo tak powszechnego występowania, ciągle brakuje przyzwolenia społecznego na tą chorobę. Często nie akceptujemy i nie rozumiemy osób z depresją.  Tymczasem udanie się do specjalisty i wdrożenie odpowiedniej terapii daje im szansę na powrót do normalnego życia. Lekarz na podstawie wielu czynników dobiera indywidualny sposób leczenia. W tym artykule skupię się na lekach, które są stosowane przy depresji.

Antydepresantów jest wiele. To, który z nich u danej osoby wybierze lekarz, zależy od wielu czynników, m.in. od postaci choroby, objawów, działań niepożądanych, innych leków, które już są przyjmowane, współistniejących chorób. Jeśli u kogoś z twoich najbliższych krewnych również zdiagnozowano depresję i wprowadzone leczenie przyniosło oczekiwane efekty, twój lekarz może spróbować podać ten sam preparat. Nie zawsze łatwo jest dobrać odpowiednie lekarstwo. Lekarz musi wyważyć korzyści i ryzyko jakie niesie ze sobą użycie konkretnego preparatu u danej osoby. Może zalecić również zmianę leku, przy braku oczekiwanego efektu, lub połączyć kilka preparatów, aby zwiększyć ich efektywność.

Pacjenci, którym przepisano leki przeciwdepresyjne, muszą zostać poinformowani, że pełne działanie tych substancji pojawia się dopiero po ok. 2-4 tygodniach. Jest to o tyle ważne, że chorzy mogą sami odstawić lek gdy nie widzą od razu oczekiwanych efektów. Nie można również samemu zmniejszać lub zwiększać dawki. Lekarz dobiera odpowiednią dawkę w oparciu o różne czynniki. Należy więc mu zaufać i stosować się do jego zaleceń. Nagłe odstawienie leku może skutkować wystąpieniem nasilonych działań niepożądanych, dlatego, jeśli lekarz zadecyduje o końcu terapii, będzie stopniowo zmniejszał podawane dawki. 

Mówiąc o depresji nie sposób pominąć zagrożenia samookaleczeniem lub myślami samobójczymi. Ponieważ działanie antydepresantów nie pojawia się od razu, chorzy powinni być otoczeni szczególnie dużą troską przez kilka pierwszych tygodni.

Działania niepożądane występują z reguły na początku leczenia i z czasem słabną. Najczęstsze z nich to zawroty i bóle głowy, nudności, biegunka, suchość w jamie ustnej, splątanie, nerwowość, spadek libido, reakcje alergiczne, zaburzenia widzenia, zaparcia czy nadmierna potliwość.

Poniższe substancje mogą być stosowane nie tylko w przypadku depresji. Niektóre z nich używane są również przy leczeniu zaburzeń lękowych, fobii społecznej czy zaburzenia stresu pourazowego.

Oto główne grupy leków przeciwdepresyjnych:

  • Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRIs – Selective Serotonin Reuptake Inhibitors) – najczęściej przepisywane leki, ze względu na skuteczność i jednocześnie wysokie bezpieczeństwo ich stosowania. Zwiększają one stężenie serotoniny w mózgu. Do tej grupy leków zaliczamy: citalopram (np. Cital, Aurex, Citabax, Citaxin, Citronil), escitalopram (np. Aciprex, Elicea, Escitil, Mozarin, Nexpram), fluoksetyna (np. Bioxetin, Seronil, Andepin, Fluoxetin), fluwoksamina (Fevarin), paroksetyna (np. Parogen, Paroxinor, Seroxat, Xetanor) i sertralina (np. Asertin, Asentra, Miravil, Sertage, Setaloft, Zoloft).

Powyższe leki nie wpływają znacząco na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Mimo tego, podobnie jak w przypadku każdej substancji psychoaktywnej, zaleca się zachowanie ostrożności i obserwowanie reakcji organizmu.

  • Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRIs – Serotonin-Norepinephrine Reuptake Inhibitors). W tej grupie znajdziemy duloksetynę (Cymbalta, Dulsevia) i wenlafaksynę (np. Alventa, Efectin, Efevelon, Oriven, Symfaxin, Velaxin). Zwiększają one stężenie serotoniny i noradrenaliny, a w słabym stopniu także dopaminy w mózgu. Podczas ich stosowania również należy sprawdzić reakcję własnego organizmu na lek, przed prowadzeniem pojazdów lub obsługą maszyn.
  • Inhibitory wychwytu zwrotnego noradrenaliny (NRI – Norepinephrine Reuptake Inhibitor). Należy do nich reboksetyna (Edronax), która hamując wychwyt zwrotny noradrenaliny, zwiększa jej stężenie w mózgu. Z reguły nie wpływa na zdolność reakcji, jednak tak jak poprzednio należy zbadać własną reakcję na lek. Reboksetyna jest głównie stosowana do leczenia ostrych stanów depresji.
  • Inhibitory monoaminooksydazy (MAOIs – Monoamine Oxidase Inhibitors) – hamują enzym – monoaminooksydazę, dzięki czemu zwiększa się stężenie neuroprzekaźników (m.in. serotoniny, noradrenaliny i dopaminy) w mózgu. Są to najstarsze leki przeciwdepresyjne. Obecnie już coraz rzadziej stosowane, ponieważ są inne – bezpieczniejsze i powodujące mniej działań niepożądanych preparaty. Należy tutaj moklobemid (Aurorix, Mobemid, Moklar), tranylcypromina, fenelzyna. Preparaty z tej grupy wchodzą w liczne interakcje z innymi lekami, jak również z pożywieniem, o czym dłużej napiszę w jednym z kolejnych postów.
  • Trój- i czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne – również jedne ze starszych antydepresantów. Zaliczamy do nich: amitryptylinę (Amitryptylinum), klomipraminę (Anafranil), doksepinę (Doxepin), maprotylinę (Ludiomil). Mogą one upośledzać zdolność reakcji, dlatego podczas terapii nie zaleca się prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn. Substancje w tej grupie są dość zróżnicowane. Niektóre wykazują dodatkowo wyraźne działanie uspokajające np. amitryptylina czy doksepina, dlatego mogą być stosowane przy depresji z pobudzeniem psychoruchowym. Doksepina działa również przeciwlękowo, wiec może być podawana w stanach depresyjnych przebiegających z lękiem.
  • Pozostałe:

mianseryna (np. Lerivon, Miansec, Deprexolet) i mirtazapina (np. Esprital, Mirtor, Miansegen) – wzmagają uwalnianie serotoniny i noradrenaliny. Mogą upośledzać zdolność reakcji (głównie mianseryna), dlatego należy zrezygnować z prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

agomelatyna (Valdoxan) – jeden z nowszych leków o innym mechanizmie działania w stosunku do poprzednich. Nie wpływa na poziom serotoniny, nasila natomiast uwalnianie noradrenaliny i dopaminy. Nie ma badań sprawdzających zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, dlatego zaleca się ostrożność.

trazodon (Trittico CR, Trittico XR) – oprócz działania przeciwdepresyjnego działa również uspokajająco i przeciwlękowo. Może upośledzać zdolność reakcji, zwłaszcza na początku leczenia.

bupropion (Wellbutrin XR, Wellbutrin SR) – hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny i dopaminy. Może upośledzać zdolność reakcji.

W kolejnych artykułach, napiszę o czym należy pamiętać podczas stosowania wyżej wymienionych leków.


Źródła:

http://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/depression/in-depth/antidepressants/art-20046273

http://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/depression/basics/treatment/con-20032977

http://www.webmd.com/depression/features/antidepressant-effects#1

http://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/depression/in-depth/ssris/ART-20044825?p=1

http://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/depression/in-depth/antidepressants/art-20044970

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/24033095

Charakterystyki wyżej wymienionych Produktów Leczniczych

 



Kategorie:Depresja

Tagi: , , , , , , , , , , ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogerów lubi to: